Ja, ik kook, en wat dan nog?
Geen idee hoe het in jullie huishouden gaat, maar ik ben hier degene die het vaakst achter het aanrecht staat. Doe ik dit omdat dit ‘de taak van de vrouw is?’. Nee, dit doe ik omdat ik graag zo gezond, lekker en afwisselend mogelijk wil eten. Als het namelijk aan de mannen ligt, eten we hier dagelijks een gerecht wat met een “P” begint, aangevuld met shoarma en natuurlijk op zaterdag de kippenpootjes met bruine bonen van mijn vader.
In dit artikel
Stereotype?
Ben ik dan een stereotype? Nee hoor. Maakt mij dit een onderdanige huismuts? Ook dat niet. Ik ben gewoon in mijn mannenhuishouden degene die het beste kan koken, het meest gebaat is bij een gezonde maaltijd en het ook nog eens niet erg vindt om dit te doen. En mijn mannen vinden dat heerlijk en genieten er iedere dag met volle teugen van. Behalve Rocco, die vindt natuurlijk dat ik veel te gezond kook (en dus niet lekker), dus die warmt regelmatig zelf iets op, wat dan iets minder gezond is. Sommige gerechten moet hij echter van mij eten. Bijvoorbeeld als ik verse soep heb gemaakt. Dan weet ik tenminste zeker dat hij een flinke dosis groente naar binnen heeft gekregen.
Niet voor een karretje
De mensen die mij privé goed kennen, weten dat ik het kaas niet van mijn brood laat eten, kennen mijn dominante trekje en weten ook dat ik mij niet zo makkelijk voor een karretje laat spannen. Integendeel zelfs. Vind ik het erg om te koken? Nee! Vind ik het erg dat er ‘van mij’ een stereotype wordt gemaakt. Ook nee! Vind ik de reclame van de AH dan erg? Uh, welke reclame?
Als je geen of nauwelijks TV kijkt zoals ik, ontgaat je blijkbaar het een en ander, maar soms word je er dan toch ineens mee geconfronteerd. Op een vrolijke ochtend zie ik ineens de kop voorbijkomen: “Supermarktmanager en moeder Ilse doet stof opwaaien: Diep verdrietig.” En ik denk: “Wat sneu, welk dramatisch leed is er bij de Albert Heijn aan de hand?” Dus ik druk op de link en lees verder…
Nieuwe reclame voor AH
Het schijnt dus dat de nieuwe reclame van Albert Heijn onder vuur ligt want volgens sommigen zou deze te stereotyperend over mannen en vrouwen zijn. Anderen vinden het spotje juist grappig. Ik lees verder en komt tot de ontdekking dat dit spotje gaat over de 35-jarige vrouwelijke supermarktmanager Ilse en hoe ze in haar drukke bestaan voor het huishouden en kinderen zorgt. Zondag kookt ze lekker uitgebreid en op maandag ‘kookt’ haar man, pizza. Ik moet glimlachen, want dat gebeurt hier precies zo! Behalve dat de dagen een beetje anders zIjn. De zondag is hier namelijk mijn rustdag en dan ‘kookt’ Leo. En net zomin dat Leo zich met mijn ‘menu’ mag bemoeien, doe ik dat dus ook bij hem niet. Ik ben al lang blij dat ik één dag per week alleen maar hoef aan te schuiven. En eerlijk is eerlijk op de zondag eten we dus of een gerecht met de “p” als beginletter (pannenkoeken, pasta, pizza of patat) of shoarma.
Wat is er mis?
Na het lezen van ‘al dat leed’, snap ik nog steeds de ophef over deze commercial niet. Het gaat om een reclamefilmpje, die zijn ervoor bedoeld om je kapot aan te ergeren. Want of je er nou positief of negatief over spreekt, het gaat erom dát je erover spreekt. Daar is hij namelijk voor bedoeld!
Ik snap alleen niet zo goed wat er mis is aan dit filmpje. Ik sta stevig genoeg in mijn schoenen om geen seconde aan mijn eigenwaarde te twijfelen als ik ’s avonds achter de potten en pannen sta. De mannen verzorgen daarna de vaat, het lijkt mij een prachtige en vooral eerlijke taakverdeling.
Ik voel me niet de huissloof en ik laat me door anderen zeker niet boos of verdrietig maken. Stel je voor, dat ik iemand (in dit geval zelfs een vreemde) zoveel credits zal geven. Sorry, maar dan kan ik beter direkt een afspraak met de psycholoog gaan maken voor een goede therapie.
Uit het veld geslagen
Ik snap dus niet dat dit filmpje je boos en verdrietig kan maken, dat je zo snel uit het veld geslagen bent omdat het “vooroordeel bevestigend” zou zijn. Hoe kom je daarbij? Waarom neem je het allemaal zo serieus? Waar is je gevoel voor eigenwaarde en vooral, waar je is gevoel voor humor?
Stop asjeblieft met zeiken over dit soort geneuzel en laten we ons in hemelsnaam druk maken over dingen die écht belangrijk zijn. Bijvoorbeeld het toenemen van het aantal groepsverkrachtingen van vrouwen en meisjes, de toenemende mate van onveiligheid op straat voor vrouwen, roeptoeterende mannen die vinden dat het opspuiten van parfum een uitnodiging is voor aanranding is en ga zo maar door. Dat zijn onderwerpen waar ik me wel zorgen over maak.
Dus ja, ik kook. En soms van woede, omdat we ons veel te druk maken over futiliteiten en daarmee de écht belangrijke onderwerpen ondersneeuwen!
Liefs Marion
Meer informatie
Een snelle gezonde hap!
Meer blogs over onze gezondheid
Persoonlijke blogs van Marion Middendorp
Domme dozen gedoe
Gezonde voeding
Wat eten we vandaag?
Gin en vis, een smaakvol koppel
Vrouwen lijken vogelvrij...
Wat doet suikervrij eten met je lichaam?
Oh jee, we zijn van kleur veranderd
Vandaag leg ik roosjes neer...
Pixeling
Mijn frustraties met GezondheidNet
Gelijk hebben met aardbeien en tomaten
Stinktieten
Verborgen boodschappen
